Pokora czym ona właściwie jest?
Wiemy już, że jest najskuteczniejszą bronią przeciw PYSZE, ale jak to tak na prawdę jest?
Dojrzałość duchowa objawia się tym, że mamy pokorne serca. Szczytem rozwoju osobistego jest bycie pokornym. Pokora nie ma nic współnego z patrzeniem z pogardą na siebie czy dostrzeganiem w sobie samym negatywnych cech.
Na czym, więc polega dobrze rozumiana pokora?
Pokora nie przeciwstawia się poczuciu własnej wartości czy szacunku do samego siebie, ale wywyższaniu się ponad wszystko i wszystkich. We współczesnej psychologii określana bywa jako (samo)akceptacja.
"Poznanie siebie prowadzi do miłości i akceptacji. Poznanie wypływa z uświadomienia sobie tego, co jest wewnątrz nas i poza nami, tego, co tworzy nas od środka i od zewnątrz. W tym kontekście słuszne wydaje się stwierdzenie, że „poznanie byłoby pozbawione treści, gdyby jego motywem nie byłoby zainteresowanie. Istnieje wiele warstw poznania; poznanie, które jest aspektem miłości, nie ogranicza się do peryferii, lecz przenika do samego sedna” (E. Fromm). Na takiej drodze miłości człowiek ma przede wszystkim uczyć się przekraczania samego siebie" - Tadeusz Kotlewski
Tak pojęta pokora jest warunkiem zdrowego rozwoju osobistego, jak i zdrowych stosunków międzyludzkich. To właśnie pokora pozwala nam zachować poczucie własnej wartości i szacunku do samych siebie pomimo błędów i ułomności. Pokora pozwala nam zachować życzliwość do innych ludzi, mimo ich wszelkich niedoskonałości.
"W pokorze nie chodzi o oszukiwanie siebie. Okrutną radą jest nakłanianie ludzi do myślenia o pokorze nie jako o zapomnieniu o sobie, ale jako o niskim mniemaniu o własnych talentach i charakterze. Przy tej okazji wprowadza się nieprawdę tam, gdzie mogłaby zaistnieć cnota. Tą drogą wielu ludzi doszło do wniosku, że pokora występuje wtedy, kiedy ładne kobiety myślą, że są brzydkie, a inteligentni mężczyźni, że są głupi. Ponieważ często jest to absurdem, wraz z takimi fałszywymi poglądami całkowicie odrzuca się pokorę." - mówi ks.Józef Pierzchalski
Pokora, nie wyklucza dumy. Pokora, może być dumna, ale nie będzie się pysznić. Jest prawdą i dlatego każe nam zauważyć nasze słabości. Człowiek działający pod wpływem pokory nie potrzebuje pochlebstw, nie porusza go ani obraza, ani cudze lekceważenie. Nie wstydzi się swojego pochodzenia, pozycji społecznej ani uczciwego zawodu. Człowiek pokorny nie jest przewrażliwiony, ma w sobie radość i pokój wewnętrzny – owoce pokory.
Bóg stworzył nas na swój obraz i podobieństwo, dlatego każdy z nas jest dla Niego kimś wartościowym.
"Nigdy nikogo mniej, zawsze każdego najbardziej.
Niepowtarzalnie choć tak samo najmocniej - kocha Bóg"
Człowiek pokorny wie, że wszelkie talenty, zdolność miłowania, godność, wolność itp. otrzymał za darmo od Boga i jemu zawdzięcza życie swe. Człowiek pokorny to człowiek wdzięczny Panu Bogu i ludziom. Człowiek pokorny wie, że ma słabą naturę i jest przez to czujny. Jest dumny, ale nie pyszni się. Człowiek pokorny potrafi dziękować, przepraszać i prosić. Pokora oznacza akceptację prawdy o sobie samym i całkowite powierzenie się Bogu. Ten, kto pokornie przyjmuje siebie i całą swą ufność pokłada w Bogu, nie musi grać ani przed sobą, ani przed Bogiem - przed Nim możemy stawać w prawdzie, być autentyczni, wyrażać to, co kryje się w naszym sercu.
"O Jezu cichy i pokorny uczyń serce me według serca Twego"
Wiemy już, że jest najskuteczniejszą bronią przeciw PYSZE, ale jak to tak na prawdę jest?
Dojrzałość duchowa objawia się tym, że mamy pokorne serca. Szczytem rozwoju osobistego jest bycie pokornym. Pokora nie ma nic współnego z patrzeniem z pogardą na siebie czy dostrzeganiem w sobie samym negatywnych cech.
Na czym, więc polega dobrze rozumiana pokora?
Pokora nie przeciwstawia się poczuciu własnej wartości czy szacunku do samego siebie, ale wywyższaniu się ponad wszystko i wszystkich. We współczesnej psychologii określana bywa jako (samo)akceptacja.
"Poznanie siebie prowadzi do miłości i akceptacji. Poznanie wypływa z uświadomienia sobie tego, co jest wewnątrz nas i poza nami, tego, co tworzy nas od środka i od zewnątrz. W tym kontekście słuszne wydaje się stwierdzenie, że „poznanie byłoby pozbawione treści, gdyby jego motywem nie byłoby zainteresowanie. Istnieje wiele warstw poznania; poznanie, które jest aspektem miłości, nie ogranicza się do peryferii, lecz przenika do samego sedna” (E. Fromm). Na takiej drodze miłości człowiek ma przede wszystkim uczyć się przekraczania samego siebie" - Tadeusz Kotlewski
Tak pojęta pokora jest warunkiem zdrowego rozwoju osobistego, jak i zdrowych stosunków międzyludzkich. To właśnie pokora pozwala nam zachować poczucie własnej wartości i szacunku do samych siebie pomimo błędów i ułomności. Pokora pozwala nam zachować życzliwość do innych ludzi, mimo ich wszelkich niedoskonałości.
"W pokorze nie chodzi o oszukiwanie siebie. Okrutną radą jest nakłanianie ludzi do myślenia o pokorze nie jako o zapomnieniu o sobie, ale jako o niskim mniemaniu o własnych talentach i charakterze. Przy tej okazji wprowadza się nieprawdę tam, gdzie mogłaby zaistnieć cnota. Tą drogą wielu ludzi doszło do wniosku, że pokora występuje wtedy, kiedy ładne kobiety myślą, że są brzydkie, a inteligentni mężczyźni, że są głupi. Ponieważ często jest to absurdem, wraz z takimi fałszywymi poglądami całkowicie odrzuca się pokorę." - mówi ks.Józef Pierzchalski
Pokora, nie wyklucza dumy. Pokora, może być dumna, ale nie będzie się pysznić. Jest prawdą i dlatego każe nam zauważyć nasze słabości. Człowiek działający pod wpływem pokory nie potrzebuje pochlebstw, nie porusza go ani obraza, ani cudze lekceważenie. Nie wstydzi się swojego pochodzenia, pozycji społecznej ani uczciwego zawodu. Człowiek pokorny nie jest przewrażliwiony, ma w sobie radość i pokój wewnętrzny – owoce pokory.
"Nigdy nikogo mniej, zawsze każdego najbardziej.
Niepowtarzalnie choć tak samo najmocniej - kocha Bóg"
Człowiek pokorny wie, że wszelkie talenty, zdolność miłowania, godność, wolność itp. otrzymał za darmo od Boga i jemu zawdzięcza życie swe. Człowiek pokorny to człowiek wdzięczny Panu Bogu i ludziom. Człowiek pokorny wie, że ma słabą naturę i jest przez to czujny. Jest dumny, ale nie pyszni się. Człowiek pokorny potrafi dziękować, przepraszać i prosić. Pokora oznacza akceptację prawdy o sobie samym i całkowite powierzenie się Bogu. Ten, kto pokornie przyjmuje siebie i całą swą ufność pokłada w Bogu, nie musi grać ani przed sobą, ani przed Bogiem - przed Nim możemy stawać w prawdzie, być autentyczni, wyrażać to, co kryje się w naszym sercu.
"O Jezu cichy i pokorny uczyń serce me według serca Twego"